عاشقانه
معرفی و درونمایه: عشق، اصلیترین و پررنگترین مضمون در تاریخ هزار سالهی ادبیات پارسی است. شعر عاشقانه، آینهای است که حالات مختلف روح انسان در مواجهه با زیبایی و محبت را بازتاب میدهد. در این گونه اشعار، شاعر (عاشق) با زبانی سرشار از احساس، نیاز و تضرع، به گفتگو با معشوق مینشیند و از ناز و بیوفایی او یا از شوق دیدار سخن میگوید.
انواع عشق در شعر پارسی: اشعار این بخش طیف وسیعی را شامل میشوند:
۱. عشق زمینی (مجازی): عشقی ملموس و انسانی میان عاشق و معشوق. سعدی شیرازی را خداوندگار این نوع عاشقانه میدانند که روابط انسانی را با زبانی سهل و ممتنع به تصویر کشیده است.
۲. عشق آسمانی (حقیقی): جایی که معشوق زمینی پلهای میشود برای رسیدن به معشوق ازلی (خداوند).
۳. عشق تلفیقی: شاهکار شعر فارسی (بهویژه در سبک حافظ) که در آن مرز میان عشق زمینی و الهی چنان در هم تنیده است که مخاطب را در لذتی دوچندان فرو میبرد.
کلیدواژههای اصلی: در اشعار عاشقانه، مفاهیمی چون «فراق و هجران»، «وصال»، «رقیب»، «چشم و ابروی یار» و «سوز و گداز» بارها تکرار میشوند که هر کدام دنیایی از معانی را در خود دارند.
حامی شریبی
مادر
رحیم سینائی
حیات مُقدّس
مهدی حیدری
معاصر ابلیس
گلناز توکلی بهروز
جهان بی تو...
گلناز توکلی بهروز
ابدیت بی تو
گلناز توکلی بهروز
سایه ها
گلناز توکلی بهروز
مصیبت غریب
گلناز توکلی بهروز
ویرانه
گلناز توکلی بهروز
آبی
گلناز توکلی بهروز
نیامدن
گلناز توکلی بهروز
دشمن
حامی شریبی
کدورت
اسمر شجاعان
با غزل نامه برایت بنویسم...
موسی عباسی مقدم
پیام گوشی
حامی شریبی
خیالم را
مهدی حیدری
ٓ چشمانت
محمدمهدی ناصری
خواهد بود
موسی عباسی مقدم
تارمو
حسین بستام
میخواهم چکار؟
جلالالدین محمد بلخی