غیاثالدین ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خَیّام نیشابوری، ملقب به «حکیم» و «حجتالحق»، یکی از بزرگترین دانشمندان و شاعران تاریخ ایران و جهان است. او در دورانی زیست که دانش و فلسفه در اوج شکوفایی بود و خود به یکی از ستونهای استوار فرهنگ ایرانی تبدیل شد.
تولد: ۴۳۹ هجری قمری (نیشابور)
وفات: 526 هجری قمری (نیشابور)
لقب: «خیام» به دلیل پیشه پدرش که خیمهدوز (خیمهباف) بود به او اطلاق شده است.
دوران تاریخی: عصر سلجوقیان (همزمان با آلبارسلان و ملکشاه سلجوقی).
جایگاه علمی؛ فراتر از یک شاعر
پیش از آنکه خیام به عنوان یک شاعر شناخته شود، در زمان خود به عنوان یک دانشمند طراز اول شهرت داشت. دستاوردهای او در علوم زیر خیرهکننده است:
ریاضیات: خیام را میتوان پیشرو در جبر دانست. او نخستین کسی بود که راه حلی برای معادلات درجه سوم ارائه داد.
نجوم و تقویم: مهمترین دستاورد او، سرپرستی گروهی برای اصلاح تقویم بود که منجر به ابداع تقویم جلالی شد؛ دقیقترین تقویم جهان که حتی امروزه نیز مبنای تقویم خورشیدی ماست.
فلسفه: او از پیروان فلسفه ابنسینا بود و در مباحث هستیشناسی دیدگاهی عمیق و پرسشگر داشت.
هنر شاعری و رباعیات
شهرت جهانی خیام مدیون رباعیات اوست. اشعار خیام ویژگیهایی دارند که آنها را از تمام شاعران کلاسیک متمایز میکند:
نمونهای از اشعار:
"این کوزه چو من عاشق زاری بوده است / در بند سر زلف نگاری بوده است
این دسته که بر گردن او میبینی / دستی است که بر گردن یاری بوده است"
شهرت جهانی و ترجمه فیتزجرالد
تا سدهها، خیام در ایران بیشتر به عنوان دانشمند شناخته میشد. اما در سال ۱۸۵۹ میلادی، ادوارد فیتزجرالد با ترجمه آزاد رباعیات او به انگلیسی، خیام را به جهانیان شناساند. امروزه خیام یکی از محبوبترین شاعران شرق در غرب است و اشعار او به اکثر زبانهای زنده دنیا ترجمه شده است.
آرامگاه خیام
آرامگاه او در شهر نیشابور، در میان باغی زیبا قرار دارد. بنای فعلی آرامگاه، شاهکار معماری هوشنگ سیحون است که ترکیبی از نمادهای ریاضی، نجومی و ادبی (کاشیکاریهای مزین به رباعیات) را در خود جای داده است.