معنی کوه‌کوه

(ق مرکب) بسیار زیاد. فراوان. (فرهنگ فارسی معین). از سر تا پا. (از آنندراج). کوه تاکوه. (ناظم الاطباء). پشته پشته. تپه تپه. برآمدگیها و برجستگی های بسیار بلند: تلی گشته هر جای چون کوه کوه برش چشمهٔ خون ز هر دو گروه.فردوسی. به هر جای بد توده چون کوه کوه ز گردان ایران و توران گروه.فردوسی. به هم بر فکندندشان کوه کوه ز هر سو به دور ایستاده گروه.فردوسی. نخست لدروه کز روی برج و بارهٔ آن چو کوه کوه فروریخت آهن و مرمر. فرخی. خون روان شد همچو سیل از چپ و راست کوه کوه اندر هوا زین گرد خاست.مولوی. کنم وصف پیلان گردون شکوه که کیف خیالم رسد کوه کوه. یحیی کاشی (از آنندراج). مگر ابدال چرخ این کوه دیده که بانگش کوه کوه از سر پریده. سالک قزوینی (از آنندراج).