معنی پیچان شدن

[ شُ دَ ] (مص مرکب) خمان و گردان و پیچیده شدن. پیچان گردیدن. رجوع به پیچان شود. || پریشان و مضطرب و بیقرار و بی آرام شدن از غمی و اندوهی یا دردی : غمین گشت و پیچان شد از روزگار بمرگ برادر بمویید زار.فردوسی. همین داستان زد یکی نامدار که پیچان شد اندر صف کارزار.فردوسی. که بر دست او شیر پیچان شود چو خشم آورد پیل بیجان شود.فردوسی. ستمکاره شد شهریار جهان دلش دوش پیچان شد اندر نهان.فردوسی. زمانه نخواهیم بی تخت تو مبادا که پیچان شود بخت تو.فردوسی. که تا از پی تاج بیجان شود جهانی برو زار و پیچان شود.فردوسی. || روی گردان شدن : چو بشنید طلحند آواز اوی شد از ننگ پیچان و پرآب روی.فردوسی. که من قیصری را بفرمان شوم بترسم ز تهدید و پیچان شوم.فردوسی. که نام تو یابد نه پیچان شود نه پیچان همانا که بیجان شود.فردوسی. نیاید جهان آفرین را پسند بفرجام پیچان شویم از گزند.فردوسی. بپرهیز و پیچان شو از خشم اوی ندیدی که خشم آورد چشم اوی.فردوسی. همان رخش گویی که بیجان شدست ز پیکان چنان زار و پیچان شدست. فردوسی. که پاداش این آنکه بیجان شود ز بد کردن خویش پیچان شود.فردوسی. بمان تا بر آن سنگ بریان شوند چو بیچاره گردند پیچان شوند.فردوسی. ز تیغم سرانشان چو پیچان شوند چنان خستگان زار و بیجان شوند.فردوسی. بر آن کوه بی بیم لرزان شدی بمردی و بر جای پیچان شدی.فردوسی. چو ایرانیان این سخن را ز شاه شنیدند، پیچان شدند از گناه.فردوسی. ز یک تن چنین زار و پیچان شدیم همه پاک ناگشته بیجان شدیم.فردوسی. بنزدیک آن مرد دهقان شدند دژم گشته و زار و پیچان شدند.فردوسی. سپاه تو بی تاو و بیجان شوند وگر زنده مانند پیچان شوند.فردوسی.