معنی نامی خلجستانی

[ یِ خَ لَ جِ ] (اِخ) (میرزا...) عبداللََّه، متخلص به نامی. از شاعران قرن سیزدهم و معاصر با محمدشاه قاجار است. هدایت آرد: «در عهد دولت خاقان مغفور محمدشاه... به دارالخلافهٔ تهران آمده و در خدمت وزیر فاضل حاجی میرزا آقاسی ایروانی معروف گردیده به بعضی خدمات دیوان مکلف شد و در این وقت [ زمان تألیف مجمع الفصحاء ] نیز در سلک ارباب انشاء منسلک است و روزنامه نگاری ایام هفتهٔ دولت عِلّیّهٔ ایران محول به ایشان است خطی خوش و طبعی دلکش دارد». او راست: گرم به جور براند بفور بازآیم به آستین ز شکر دست کی کشد مگسی چو من به گمرهی افتاد از آن دهان و میان هوس به هیچ نبسته ست هیچ بلهوسی. شب تاریکی و تنهائی و آسیب مغیلان پا به خاری نگذارم که بدل پا نگذارد یار من نیست بجز دیدهٔ خونبار که آن هم گهی اختر بفشاند گهی اختر بشمارد.