معنی نامی تهرانی
[ یِ تِ ] (اِخ) (ملا...) افضل، متخلص به نامی. به روایت سام میرزا صفوی «شعرش بغایت رنگین و متین است و در اثنای جوانی به مفاجا درگذشت، مردم را گمان بود که نوربخشیه او را تسمیم نموده اند». او راست: پیش مردم چند لافم کز سگانم یار را آنچنان کن تا شوم خاطرنشان اغیار را. همیشه داغ غمم بر دل حزین بوده ست گلی که چیده ام از عاشقی همین بوده ست. و رجوع به تحفهٔ سامی ص ۱۲۶ و نگارستان سخن ص ۱۱۷ و روز روشن ص ۶۷۹ و الذریعه ج ۹ بخش ۱ ص ۸۵ و فهرست کتابهای مجلس ص ۶۶۱ شود.
کلمات هم‌قافیه با «نامی تهرانی»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «نی» برای سرودن شعر