معنی مطيع للََّه

[ مُ عُ لِلْ لاه ] (اِخ) (الـ ...) فضل‌بن‌ جعفر المقتدر باللََّه‌بن معتضد عباسی مکنی به‌ ابوالقاسم (301 -364 هـ . ق). بيست و سومين خليفهٔ عباسی بعد از خلع مستکفی‌ باللََّه. به سال 334 هـ . ق. به خلافت رسيد. در ايام او فتور و سستی در امور خلافت بالا گرفت. و او را از خلافت جز خطبه‌ای که به نام‌ او می‌خواندند نبود. ديلميان بر همه جا مستولی شدند و کليهٔ امور بوسيلهٔ آنان انجام‌ می‌يافت. او در آخر خلافت بيمار گرديد و از خلافت کناره‌گيری کرد و پسرش الطائع باللََّه‌ را خليفه ساخت و پس از دو ماه درگذشت. در دوران خلافت او حجرالاسود از قرامطه به‌ بيت بازگردانده شد و اشعاری از مطيع باقی‌ مانده است. (از اعلام زرکلی ج 2 ص‌772).