معنی مزدیسنا

[ مَ دَ یَ ] (اِخ) (مرکب از «مزده»، به معنی دانا و در عرف آئین زرتشتی به خدای یگانه اطلاق میگردد +«یسنا» به معنی ستایش) کلمه ای است اوستائی، همان زبانی که بخشی از کتاب دینی اوستا بدان بر زبان زرتشت جاری شده است. دین آوردهٔ زرتشت. آئین زرتشت. آئین زرتشتی. (از مزدیسنا و تأثیر آن در ادبیات پارسی تألیف دکتر معین ص ۲، ۳، ۲۰، ۲۱، ۵۲۵، ۵۲۶). در حدود هزار و صد سال پیش از مسیح آیین مزدیسنا پدید آمد. (مزدیسنا تألیف دکتر معین ص ۳). دین پیغمبر ایران. زرتشت اسپنتمان موسوم است به مزدیسنا، این کلمه صفت است به معنی پرستندهٔ مزدا که اسم خدای یگانه است. در اوستا مزدیسن آمده و بسا با صفت «زرتشتی» یکجا استعمال شده است، یعنی دین آوردهٔ زرتشت، بسا هم با کلمهٔ راستی پرست یکجا آمده است. (یشت ها ج ۱ ص ۲۸ تألیف پورداود). مزدیسنی. (از حاشیهٔ برهان ج ۴ ذیل مزدیسنا و مزدیسنی). زرتشتیان این کلمه (مزدیسنا) را بصورت مزدیسنی نیز تلفظ کنند. (از حاشیهٔ برهان ج ۴ چ معین ذیل مزدیسنا و مزدیسنی). مزدیسنا مقابل «دیویسنا» است که به معنی پرستندهٔ دیو یا پروردگار باطل است. (یشت ها تألیف پورداود ج ۱ ص ۲۸). دین مزدیسنا از یک طرف بواسطهٔ مربوط بودن بدین برهمنان و از طرف دیگر بواسطهٔ تماسی که با سایر ادیان داشته در تاریخ مذاهب مقام بسیار مهمی پیدا کرده است. (یشت ها ج ۱ ص ۱ تألیف پورداود).