معنی محاربی

[ مُ رِ بی ی ] (ص نسبی) منسوب است به محارب بن دثار. - منسوب است به قبیلهٔ محارب. (از انساب سمعانی).[ مُ رِ ] (اِخ) محارب بن محمد المحاربی السدوسی، مکنی به ابوالعلاء قاضی شافعی متوفی در ۳۵۹ (هـ . ق.) از نسل محارب بن دثار. از مردم بغداد است و عالم به اصول و تألیفی در رد مخالفان از جهمیه و قدریه و غیر آنان دارد. (الاعلام زرکلی).[ مُ رِ ] (اِخ) عبدالحق بن غالب بن عطیة (۴۸۱ تا ۵۴۲ هـ . ق.). از محارب قیس غرناطی است و ابومحمد کنیه دارد. مردی مفسر و فقیه و دانای احکام و حدیث است و شعر نیز می سروده است و صاحب تألیفات است و به سال ۵۴۱ یا ۵۴۶ هـ . ق. در لورقه درگذشته است. (الاعلام زرکلی).[ مُ رِ ] (اِخ) لقیط بن بکیر نصربن سعید از بنی محارب از قیس عیلان متوفی در ۱۹۰ هـ . ق. مردی راوی و از دانایان به ادب و اخبار و از مردم کوفه است و شعری نیک دارد و تألیفاتی چون «النساء» و «السمر» و «اللصوص». (الاعلام زرکلی).