معنی لوحش‌اللََّه

[ لَ حَ شَلْ لاه / لَ هْ ] (ع جملهٔ فعلیهٔ دعایی، صوت مرکب) در اصل لا اَوْحَشَهُ اللََّه بود و معنی آن، وحشت نداد او را اللََّه تعالی. فارسیان در وقت تعظیم و استعجاب به معنی خواهش و تحسین استعمال کنند، چنانکه گویند: به روی فلان صد لوحش اللََّه؛ صد آرزو و صد تحسین. (غیاث از بهار عجم و فرهنگ رشیدی). صاحب آنندراج گوید: اگر گفته شود که نفی ماضی به ما میکنند نه به «لا»، گوئیم مسلم لیکن در کتب قدیمیه به «لا» هم آمده، چنانکه شیخ الرئیس در اکثر مواقع قانون آورده که «لاکان» و صاحب کامل الصناعة نیز ماضی به «لا» می آورد و این را فارسیان در محل تعظیم و استعجاب گویند. رجوع به استیحاش شود: لوحش اللََّه از قد و بالای آن سرو سهی زآنکه مانندش به زیر گنبد دوار نیست. سعدی. ز رکن آباد ما صد لوحش اللََّه که عمر خضر می بخشد زلالش.حافظ. صفت آش بنا کردم و عقلم میگفت لوحش اللََّه دگر از آش زرشک خوشخوار. بسحاق اطعمه.