معنی فطن

[ فَ ] (ع ص) دانا و زیرک و تیزخاطر. ج، فُطن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).[ فُ ] (ع ص، اِ) جِ فَطن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).[ فِ طَ ] (ع اِ) جِ فطنة. (اقرب الموارد): حلم او چون کوه و اندر کوه او کهف امان طبع او چون بحر و اندر بحر او در فطن. منوچهری. ای بسا علم و ذکاوات و فطن گشته رهرو را چو غول راهزن.مولوی.[ فَ طِ / طُ ] (ع ص) تیزخاطر. (منتهی الارب). زیرک و دانا. (غیاث) (از اقرب الموارد). بافطانت. (یادداشت مؤلف): همچنین میرفت بالا تا یکی مهتر موران فطن بود اندکی.مولوی.[ فَ / فِ ] (ع مص) دانا و زیرک شدن. (منتهی الارب).