معنی واژه فتی

[ فَ تا ] (ع ص، اِ) جوان. (منتهی الارب). جوان نورسیده. (اقرب الموارد). ج، فتیان، فِتْیة، فِتْوة، فُتُو، فُتیّ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد): گفت معشوقی به عاشق کای فتی تو به غربت دیده ای بس شهرها.مولوی. به اماله نیز خوانند. (غیاث): پیر گفت ای فتی آن زر که ندارم چه دهم گفت اخسأ قطع اللََّه یمین العجمی.خاقانی. در تک آب ار تو بینی صورتی عکس بیرون باشد این نقش ای فتی. مولوی. || جوانمرد نیکوخوی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || بنده. (ترجمان علامهٔ جرجانی). استعاره آرند عبد را. (اقرب الموارد).[ فَ تی ی ] (ع ص) جوانه سال از هر چیزی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). ج، فِتاء، افتاء. (منتهی الارب).[ فُ تَ ی ی ] (ع اِ مصغر) مصغر فَتی ََ. (اقرب الموارد). || کاسهٔ حریفان شوخ و بیباک. (منتهی الارب). قدح الشطار. (اقرب الموارد).