معنی علویان طبرستان

[ عَ لَ نِ طَ بَ رِ ] (اِخ) نام شعبه ایست از ائمهٔ علوی یا زیدی که در سعدهٔ یمن حکومت می کرده اند و خود را از فرزندان امام حسن (ع) یا امام حسین (ع) می دانستند. مدتها در شهرهای ساحلی بحر خزر یعنی دیلم و گیلان و طبرستان در ادعای امامت باقی ماندند و مدعی خلفای عباسی بغداد بودند، تا اینکه در سال ۲۵۰ هـ . ق. موفق به تصرف طبرستان و تشکیل دولت و ضرب سکه شدند. و در حدود ۶۴ سال بر آنجا حکومت کردند و سرانجام به دست سامانیان و آل زیار منقرض شدند. کسانی که از علویان بر طبرستان حکومت کردند بترتیب عبارتند از: ۱- حسن بن زید، از ۲۵۰ تا ۲۷۰ هـ . ق. ۲- محمدبن زید، از ۲۷۰ تا ۲۸۷ هـ . ق. ۳- حسن بن علی اطروش الناصر، از ۳۰۱ تا ۳۰۴ هـ . ق. ۴- حسن بن قاسم از ۳۰۴ تا ۳۱۶ هـ . ق. و در بین سالهای ۲۸۷ تا ۳۰۱ نیز حکومت سامانی بر این سرزمین مسلط بود. بعد از انقراض علویان، چند خاندان از آنها که رقیب یکدیگر نیز بودند تا مدتی در گیلان و دیلم حکومت داشتند. و یکی از آنان که ابوالفضل جعفر الثائر فی اللََّه (؟) نام داشت بنام خود سکه نیز زد. (از طبقات سلاطین اسلام ص ۱۱۴). و نیز رجوع به تاریخ طبرستان ابن اسفندیار ص ۹۴ شود.