معنی شیرخواره

[ خوا / خا رَ / رِ ] (نف مرکب) طفلی که شیر می خورد. (ناظم الاطباء). راضع. ملیج. (منتهی الارب). رضیع. شیرخوار. شیرخور. رضیعه. صبی. (یادداشت مؤلف): یکی شیرخواره خروشنده دید زمین را چو دریای جوشنده دید.فردوسی. پس اندر همی رفت پویان دو مرد که تا آب با شیرخواره چه کرد.فردوسی. گر شیرخواره لالهٔ سرخ است پس چرا چون شیرخواره بلبل کوهی زند صفیر. منوچهری. برگ بنفشه چون بن ناخن شده کبود در دست شیرخواره به سرمای زمهریر. منوچهری. شیر خور و آنچنان مخور که به آخر زو نشکیبی چو شیرخواره ز پستان. بوحنیفهٔ اسکافی. پیر کز جنبش ستاره بود گرچه پیر است شیرخواره بود.سنایی. ای سنایی وارهان خود را که نازیبا بود دایه را بر شیرخواره مهر مادر داشتن. سنایی. دارا طفل بود شیرخواره پس پادشاهی بر خمانی که دختر بزرگتر بود قرار گرفت. (فارسنامهٔ ابن بلخی ص ۵۴). طفلی است شیرخواره بختش که در لب او ناهید را به هر دم پستان تازه بینی.خاقانی. هر شیرخواره را نرساند به هفت خوان نام سفندیار که ماما برافکند.خاقانی. شیرخواره کی شناسد ذوق لوت مر پری را بوی باشد لوت و پوت.مولوی. رجوع به شیرخوار شود. - طفل شیرخواره؛ بچه ای که از پستان مادر شیر خورد. کنایه از کودک خرد که نیک و بد امور درک نکند: شیر عشقش چو پنجه بگشاید عقل را طفل شیرخواره کند.عطار. و رجوع به ترکیب کودک شیرخواره در ذیل همین ماده و طفل شیرخوار در ذیل مادهٔ شیرخوار شود. - کودک شیرخواره؛ کودک شیرخوار. بچهٔ خرد که شیر خورد: کودک شیرخواره تا نگریست مادر او به مهر شیر ندارد.ابوسلیک گرگانی. چنین گفت کای مهتر سرفراز ز من کودک شیرخواره مساز.فردوسی. لباس کودکان دارد همانا شیرخوارستی لباس کودکان شیرخواره بهرمان باشد. فرخی. رجوع به ترکیب طفل شیرخواره در ذیل همین ماده و نیز ترکیب کودک شیرخوار در ذیل مادهٔ شیرخوار شود.