معنی سری سقطی

[ سَ یِ سَ قَ ] (اِخ) نام بزرگی. (غیاث اللغات) (آنندراج). زاهدی است معروف. (منتهی الارب). امام اهل تصوف بود و در اصناف علم بکمال بود و دریای اندوه و درد بود و کوه حلم و ثبات بود و خزانهٔ مروت و شفقت بود و در رموز و اشارات اعجوبه بود و اول کسی که در بغداد سخن حقایق و توحید گفت او بود و بیشتر از مشایخ عراق مرید وی بودند و خال جنید بود و مرید معروف کرخی بود و حبیب راعی را دیده بود و در ابتدا در بغداد نشستی دکانی داشت و... رجوع به تذکرةالاولیاء عطار چ لیدن ج ۱ ص ۲۷۱ ببعد شود. سری سقطی میان سالهای ۲۵۱ -۲۵۷ درگذشت. (غزالی نامه ص ۹۷). رجوع به روضات الجناب ص ۳۰۸، ۷۲۵ و اعلام زرکلی ج ۱ ص ۳۶۱ و شدالازار ص ۱۸ و فیه مافیه ص ۳۲۲.