معنی سرآغاز

[ سَ ] (اِ مرکب) مقابل سرانجام. چیزی که به آن شروع چیزی واقع شود، و با لفظ کردن و زدن مستعمل است. (آنندراج از بهار عجم): ای نام تو بهترین سرآغاز بی نام تو نامه کی کنم باز.نظامی. چو برقع ز روی سخن برفکند سرآغاز آن از دعا درفکند.نظامی. کف صیتش سرآغاز شهی و ختم سلطانی بنام نامی ختمی پناهی شاه بطحی زد. زلالی (از آنندراج). حبیبی کو بود محبوب دلها سرآغاز بهار و آب و گِلها. زلالی (از آنندراج). - سرآغاز کردن؛ شروع کردن. آغاز نمودن : نخستین گره کز سخن باز کرد سخن را بچربی سرآغاز کرد.نظامی. چو شاه این سخن را سرآغاز کرد چنان گنج سربسته را باز کرد.نظامی.