معنی واژه ریاء

(ع اِ) مقدار. گویند: هم ریاء الف؛ یعنی آنان بقدر هزارند در چشم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || مقابل و روبرو. گویند: قوم ریاء و بیوتهم ریاء؛ ای یقابل بعضهم بعضاً. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || (اِمص) کاری که برای دیدار کسی کنند. گویند: فعل ذلک ریاء و سمعة. (ناظم الاطباء). فعلی باشد که با نیت خالص همراه نباشد و اخلاص بدان محیط نباشد و نظری غیر از نظر الهی در آن باشد. ریاء در اعمال و عبادت ظاهر و باطن نظر بر خلق داشتن و از حق محجوب گشتن را گویند و این در اصطلاح سالکان است و حد آن عمل خیر است برای نمایاندن به غیر و فرق بین ریاء و سمعه آن است که ریاء در کردار و سمعه در گفتار مورد استعمال دارد. (از کشاف اصطلاحات الفنون).(ع مص) بنمودن کسی را خلاف اعتقاد. (منتهی الارب). نمودن خلاف اعتقاد. (ناظم الاطباء). || خویشتن را به نیکی به خلق نمودن و کاری را برای دیدار کسی کردن. گویند: فعل ذلک ریاء و سمعة. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). کاری را برای دیدار مردم کردن. (ترجمان القرآن جرحانی چ دبیرسیاقی ص ۵۴). انجام دادن کار نیک برای نمودن به دیگران. (از اقرب الموارد). خود را نیکو نمودن در چشم مردمان. کار نیک برای دیدار مردمان کردن. مراآت. (از یادداشت مؤلف). رجوع به ریا و مراآت شود.