معنی رفیقی تبریزی
7 بازدید
[ رَ قیِ تَ ] (اِخ) از گویندگان قرن دهم هجری قمری بود در تبریز به مطربی اوقات صرف می کرد و در آن کار نقشها و صورتها تصنیف کرده بود. بیت زیر ازوست: عمری است که من عاشق رخسار بتانم سودازدهٔ زلف بتان از دل و جانم. (از دانشمندان آذربایجان ص ۱۶۰ از تحفهٔ سامی). رجوع به فرهنگ سخنوران شود.
کلمات هم‌قافیه با «رفیقی تبریزی»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «زی» برای سرودن شعر