معنی ربوة

[ رَبْ وَ ] (ع اِ) ربوة. زمین بلند. (غیاث اللغات) (از منتخب اللغات) (از آنندراج). فراز. (نصاب الصبیان).[ رِبْ وَ ] (ع اِ) رَبْوة. رُبْوة. رِبْوَت. زمین بلند. رجوع به رِبْوَت شود.[ رُ بُ وَ ] (ع اِ) رِبْوة. پشته و جای بلند. (غیاث اللغات) (آنندراج).[ رَ بُ وَ ] (اِخ) رَبَوة. مراد از زمین بیت المقدس است بجهت آنکه بلندترین زمینهاست، گویند که زمین بیت المقدس از زمین هند چهار فرسخ بلندتر است. (غیاث اللغات) (آنندراج).[ ] (اِخ) محمدبن احمدبن عبدالعزیز دمشقی. او راست: المواهب الکمیة فی شرح فرایض السراجیة. وی بسال ۷۶۴ هـ . ق. درگذشته است. (یادداشت مرحوم دهخدا).[ رُبْ وَ ] (اِخ) رُبْوة. رِبْوة. رَبْوة. راویان گویند آن عبارت از دمشق است و در دمشق در دامنهٔ کوه قاسیون و در یک فرسخی آن، و جایگاهی است که در هیچ جا در زیبایی و صفا و خرمی نظیر ندارد و آن مسجدی است مشرف بر وی، و نهر ثورا از زیر آن می گذرد و این محل بمنزلهٔ پلیست و نهری دیگر در طرف بالا ضمیمهٔ آن میشود و مصرف آبیاری می گردد. در یک ناحیه از این محل مغارهٔ کوچکی دیده میشود و زیارتگاه مردم است چونکه همچو می پندارند که این مکان همانجای مذکور در آیهٔ شریفه می باشد و زادگاه حضرت عیسی است : {/Bوَ آوَیْنََاهُمََا إِلی ََ رَبْوَةٍ ذََاتِ قَرََارٍ وَ مَعِینٍ . ۸-۱۵۲۳:۵۰/}(قرآن ۲۳/۵۰)(از معجم البلدان): غم چو بینی در کنارش کش به عشق از سر ربوه نظر کن در دمشق.مولوی.