معنی دیده‌گاه

[ دی دَ / دِ ] (اِ مرکب) (از: دیده +گاه، پسوند مکان) دیده گاه. (جهانگیری). دیدگه. جای نشستن دیده بان باشد. (برهان) (انجمن آرا). جائی که دیدبان نشیند. (شرفنامهٔ منیری). جای نشستن دیده بان است و میتواند که اینجا لفظ دید بدون «ها» بود. (آنندراج). رصدگاه. مرصاد. مرقبة. مرصد: پدید آمد از دور گرد سپاه غو دیده بان آمد از دیده گاه.فردوسی. خروشی بلند آمد از دیده گاه بگودرز کای پهلوان سپاه.فردوسی. چو از راه برخاست گرد سپاه نگه کرد بینادل از دیدگاه.فردوسی. وزان پس خروش آمد از دیدگاه که گرد سواران برآمد ز راه.فردوسی. سواران او را بدان دیده گاه بر دیده بان دید مانده براه.اسدی. چو زی اژدها ماند یک میل راه بدیدند بر ره یکی دیده گاه.اسدی. خروشی برآمد از آن دیدگاه که فردا برآید ز ایران سپاه.جلالی. رجوع به دیدگاه شود. || منظره. چشم انداز.