معنی در بستن

[ دَ بَ تَ ] (مص مرکب) پیش کردن در. بستن در. (ناظم الاطباء). ارتاج. ازلاج. اغلاق. (از منتهی الارب ) (دهار). ایصاد. (دهار) (المصادر زوزنی). غلق : دارالشّفای تو بنبسته ست در هنوز تا درد معصیت به تدارک دوا کنیم.سعدی. در خرمی بر سرایی ببند که بانگ زن از وی برآید بلند.سعدی. دری بروی من ای یار مهربان بگشای که هیچ کس نگشاید اگر تو دربندی.سعدی. در روی تو گفتم سخنی چند بگویم رو باز گشادی و در نطق ببستی.سعدی. - در بروی بستن؛ کنایه از انزوا و خانه نشینی : نام نکوئی چو برون شد ز کوی در نتواند که ببندد بروی.سعدی. - در بروی کسی بستن؛ مانع داخل شدن وی به جایی گشتن : شنیدم که مغروری از کبر مست درِ خانه بر روی سائل ببست.سعدی. گر دری از خلق ببندم بروی بر تو نبندم که بخاطر دری.سعدی. ولیکن صبر و تنهایی محالست که نتوان در بروی دوست بستن.سعدی. ما در خلوت بروی غیر ببستیم از همه بازآمدیم و با تو نشستیم.سعدی. - در بستن از روی کسی؛ به روی کسی در بستن. مانع ورود وی شدن : از رای تو سر نمی توان تافت وز روی تو در نمی توان بست.سعدی. رجوع به بستن شود.