معنی خوش‌آواز

[ خوَشْ / خُشْ ] (ص مرکب) خوش صدا. خوش الحان. خوش نغمه. خوش نوا. (یادداشت مؤلف): و چون سخن گوید خوش سخن و خوشگوی و خوش زبان و خوش آواز باشد. (ترجمهٔ طبری بلعمی). یکی پای کوب و دگر چنگ زن سدیگر خوش آواز و انده شکن.فردوسی. بیارید گویا منادی گری خوش آواز وز نامداران سری.فردوسی. برفتی خوش آواز گوینده ای خردمند و درویش جوینده ای.فردوسی. مجلس نیکو آراستند و غلامان ماهرویان بسیار ایستاده و مطربان همه خوش آواز در میان. (تاریخ بیهقی). چو در سبز کله خوش آواز راوی سراینده بلبل ز شاخ صنوبر.ناصرخسرو. ز گنبد چو یک رکن گردد خراب خوش آواز را ناخوش آید جواب.نظامی. زآن هر دو بریشم خوش آواز برساز بسی بریشم ساز.نظامی. مرغ ز داود خوش آوازتر گل ز نظامی شکراندازتر.نظامی. سدیگر خوش آوازی و بانگ رود که از زهره خوشتر سراید سرود.نظامی. مغنی بیا چنگ را ساز کن بگفتن گلو را خوش آواز کن.نظامی. ای دریغا مرغ خوش آواز من ای دریغا همدم و همراز من.مولوی. چهارم خوش آوازی که بحنجرهٔ داودی آب را از جریان... بازدارد. (گلستان). خطیبی کریه الصوت خود را خوش آواز پنداشتی. (گلستان). بنال بلبل مستان که بس خوش آوازی. سعدی. روی خوش و آواز خوش دارند هر یک لذتی بنگر که لذت چون بود محبوب خوش آواز را. سعدی. ز چنگ زهره شنیدم که صبحدم می گفت غلام حافظ خوش لهجهٔ خوش آوازم. حافظ. - ناخوش آواز؛ کریه الصوت. بدصوت : ناخوش آوازی ببانگ بلند قرآن همی خواند. (گلستان). خدای این حافظان ناخوش آواز بیامرزاد اگر ساکن بخوانند.سعدی. || نرم سخن. ملایم گوی. (یادداشت بخط مؤلف): چو بشنید بهرام از او بازگشت که بدساز دشمن خوش آواز گشت. فردوسی.