معنی خودبینی

[ خوَدْ / خُدْ ] (حامص مرکب) انانیت. عُجب. خویشتن بینی. پندار. (یادداشت مؤلف). تکبر. غرور. (ناظم الاطباء): زخم بلا مرهم خودبینی است تلخی می مایهٔ شیرینی است.نظامی. بدین خوبی که رویت رشک ماهست مبین در خود که خودبینی گناهست.نظامی. مردمِ دیده چو خودبینی نکرد جای خود جز دیده من بینی نکرد.عطار. تا مصور گشت در چشمم جمال روی دوست چشم خودبینی ندارم رای خودراییم نیست. سعدی. تاب خوردم رشته وار اندر کف خیاط صنع بس گره بر خیط خودبینی و خودرایی زدم. سعدی. بیاد آید آن لعبت چینیم کند خاک در چشم خودبینیم.سعدی. فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی. حافظ. نشاید جرم خودبینی بر او بست که آن بیچاره خود بینی ندارد. کمال خجندی (از شرفنامهٔ منیری). با خلق خدا سخن بشیرینی کن اظهار نیاز و عجز و مسکینی کن تا بر سر دیده جا دهندت مردم چون مردمِ دیده ترک خودبینی کن. امامی خلخالی.