معنی خودپرست
6 بازدید
[ خوَدْ / خُدْ پَ رَ ] (نف مرکب) متکبر. (برهان قاطع). دارای عُجب. کسی که فریفتهٔ شخص خود باشد. (ناظم الاطباء): تا خودپرست بودم کارم نداشت سامان چون بی خودی است کارم سامان چرا ندارم؟ خاقانی. تو ستوری هم که نفْست غالب است حکم غالب را بود ای خودپرست.مولوی. جوانی تندخوی ترشروی تهی دست خودپرست. (گلستان سعدی). چرا حق نمی بینی ای خودپرست؟ سعدی (بوستان). پیِ چون خودی خودپرستان روند بکوی خطرناک مستان روند.سعدی. مرا توبه فرمایی ای خودپرست ترا توبه زین گفتن اولی تر است.سعدی.
کلمات هم‌قافیه با «خودپرست»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «ست» برای سرودن شعر