معنی خنیده

[ خَ دَ / دِ ] (ن مف) مشهور. معروف. شهرت یافته. (برهان قاطع). پخش شده. منتشرشده. عالمگیرشده. جهانگیرشده. (یادداشت بخط مؤلف): خنیده بگیتی بمهر و وفا ز اهریمنی دور و دور از جفا.فردوسی. همانا شنیدند گردنکشان خنیده شد اندر جهان این نشان.فردوسی. ز شاهان گیتی خنیده تویی جهان خورده و کاردیده تویی.فردوسی. منم در کشور عشقت خنیده دلی از مهر رویت آگنیده.شاکر بخاری. برادر بد آن شاه را سروری خنیده بمردی به هر کشوری.اسدی. این پرده دریده شد به هر سو وین راز خنیده شد به هر سو.نظامی. خنیده چنان شد کزآن چاه چست بر آهنگ آن ناله نالی برست.نظامی. خنیده چنین شد در اقصای روم که بی سیمی آمد ز بیگانه بوم.نظامی. || پسندیده. مطبوع. (از برهان قاطع) (ناظم الاطباء). || دانای در کار سرود و مطرب و نیک و خوب مصنف در موسیقی و دانای در آن. (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء). || (اِ) صدا و آوازی را گویند که در میان دو کوه و گنبد و خم پیچد. (برهان قاطع).[ خِ دَ / دِ ] (ن مف) مکیده.[ خُ دَ / دِ ] (ن مف) پسندیده. (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع). || نامور. نامدار. معروف. مشهور در نزد همه کس. (ناظم الاطباء).