معنی حکیمی قزوینی
7 بازدید
[ حَ میِ قَ زْ ] (اِخ) نام شاعری از مردم قزوین است. آنگاه که مذهب شیعه بزمان شاه اسماعیل صفوی مذهب رسمی ایران گردید، جمعی که بمذهب شیعه نگرویده بودند بخارج مملکت پراکنده شدند و از جمله این حکیمی بدیار بکر هجرت کرد و بخدمت مولانا مصلح الدین لاری پیوست. و بزمان سلطان مرادخان ثالت به استانبول رفت و بدانجا بحال انزوا و اعتزال میزیست. بیت ذیل از اوست: عاقبت در گلخن اندوه و محنت شد مقیم دل که هر دم فکر گشت بوستانی داشتی. (از قاموس الاعلام ترکی).
کلمات هم‌قافیه با «حکیمی قزوینی»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «نی» برای سرودن شعر