معنی حمیدالدین مستوفی

[ حَ دُدْ دی نِ مُ تَ ] (اِخ) احمدبن الحسین المستوفی الکشائی. معروف به حمید مستوفی که هر فاضلی که سخن او مستوفی ََ بشنیدی مست وفای او شدی. عارض نیسانی چون بعقود منظوم آن مستوفی ناظر گشتی از حیاء خود در عرق غرق شدی. در آن وقت که روضهٔ جلال شمس الملک امیر ناصر بشکفتن گل فرزندی ناضر شد حمیدالدین بر سبیل تهنیت این ابیات بخدمت او آورد: ز شاخ طوبی رفعت گلی ببار آمد خزان دولت اسلام را بهار آمد یگانه دری از بحر ذات شمس الملک بفضل باری در سلک اختیار آمد جمال طلعت خورشید زندگانی شد طراز جامهٔ اقبال روزگار آمد همه خلف را تاج سر جلالت شد همه سلف را فهرست افتخار آمد گل پیاده مدانش که از کمال شرف کمیت سرکش اقبال را سوار آمد سرش بقدر اگر بر فلک رسد شاید که رفع قاعدهٔ عمرش استوار آمد چو بخت چهرهٔ خوبش بدید گفت مگر جمال یوسف مصری بتخت بار آمد خجسته باد و مبارک قدوم میمونش بدانکه بهجت او ملک را مدار آمد سپهر دولت و دین شمس مملکت ناصر که نور رایش خورشید را شعار آمد بچشم همت اگر در سحاب کرد نظر قطار فیضش چون در شاهوار آمد برزم تیغش برق شهاب صولت شد ببزم کفش ابر ستاره بار آمد خیال رمحش یک روز در مصاف بدید سپهر سرکش توسن بزینهار آمد دماغ فتنهٔ بیدار را مهابت او بخاصیت عوض تخم کوکنار آمد حسام فتحش در ضربت اعادی ملک بمرتبت بدل باس ذوالفقار آمد. (لباب الالباب ج ۱ صص ۱۰۸ -۱۰۹).