معنی بشکفیدن

[ بِ کُ دَ ] (مص) شکفیدن. باز شدن غنچه و مانند آن. شکفته شدن غنچه. شکفتن : چو کاوس گفتار خسرو [کی...] شنید رخانش بکردار گل بشکفید.فردوسی. چو گل بشکفید از مل سالخورد رخ نامداران و شاه نبرد.فردوسی. گلی بد که شب تافتی چون چراغ بروزی دو ره بشکفیدی بباغ. اسدی (گرشاسب نامه). چون آن بدید شادمان گشت و روحش چون گل بشکفید. (اسکندر نامه نسخهٔ خطی سعید نفیسی). ... و گنبد گل سرخ که تمام بشکفیده نباشد. (ذخیرهٔ خوارزمشاهی). || بمجاز شادمانه شدن. بشاش گشتن : پسر نیز چون چهرهٔ باب دید دلش در تن از خرمی بشکفید. (یوسف و زلیخا). و رجوع به بشکفیدن و شکفتن شود.