معنی بارو

(اِ) حصار. (برهان) (غیاث) (آنندراج) (انجمن آرا). دیوار و حصار و آن را باره نیز گویند و این سماع است از خدمت امیرشهاب الدین حکیم کرمانی. (شرفنامهٔ منیری) (شعوری ج ۱ ورق ۱۸۸) (جهانگیری) (فرهنگ نظام). باره. (صحاح الفرس). باروی شهر. ربض. (مهذب الاسماء). سور. حصار دور قلعه و باره و شهرپناه. (ناظم الاطباء): بر قلهٔ آن قلعه که قدر تو نشیند از قلزم قاف است بر آن خندق و بارو. ؟ (از انجمن آرا) (آنندراج). بود نخست قدم پاسبان قدر ترا فراز کنگرهٔ این هفت حصن نه بارو. منصور شیراز (از شرفنامهٔ منیری). مروان... بشهری شد که آنرا اشک گویند و آن قلعه ای بود محکم و استوار. بفرمود تا باروی قلعه خراب کردند و با زمین راست کردند. (ترجمهٔ طبری بلعمی). و چون عرب به اصفهان آمدند سه شهر مانده بود و در خلافت منصور آن را بارو بکردند و فراخ گشت. (مجمل التواریخ و القصص). شهرها را بعدل محکم کنید و آن باروییست که آب آن را نریزاند و آتش نسوزاند و منجنیق بر وی کار نکند. (منسوب بنوشیروان، از عقدالعلی). گلین بارویش را ز بس برگ و ساز بدیوار زرین بدل کرد باز.نظامی. سبلت تزویر دنیا برکنند خیمه را بر باروی نصرت زنند.مولوی. بر سر بارو یکی مرغی نشست از سر و دمش کدامین بهتر است.مولوی. و ذکر باروی کهنه و نو آن (قم) و ذکر اول مسجدی که بنا نهاده اند. (تاریخ قم ص ۲۰). قلعه را درمساز بی بارو احتما باید آنگهی دارو.اوحدی. || قلعه. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا) (شعوری ج ۱ ورق ۱۸۸). و مجازاً در قلعه هم استعمال میشود که دارای حصار است. (فرهنگ نظام). || برج. (ناظم الاطباء) (شعوری ج ۱ ورق ۱۸۸). || کنگرهٔ دیوار. (ناظم الاطباء).(از هندی، اِ) ریگ. (ناظم الاطباء).(اِ) بارود. باروت. مخفف باروت است و در این صورت مفرس از سریانی است. (فرهنگ نظام) (آنندراج: باروت). رجوع به باروت و بارود و باروط شود.(اِخ) بازو. از امرای سلاجقه بود. رجوع به بازو شود.(اِخ) ده کوچکی است از دهستان یاهوکلات بخش دشت یاری شهرستان چاه بهار که در ۲۸ هزارگزی جنوب خاوری دشتیاری کنار راه مال رو دشتیاری به گواتر واقع است و ۲ خانوار ساکن دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۸).(اِخ) دهی است از دهستان وادکان بخش حومهٔ شهرستان مشهد که در ۶۷ هزارگزی شمال باختر مشهد و ۹ هزارگزی شمال خاوری رادکان در کوهستان واقع است. هوایش معتدل و دارای ۵۳ تن سکنه میباشد. آبش از رودخانه و محصولش غلات و شغل مردمش زراعت و مالداری و راهش مالرو است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۹).