یگانه معبود

غافل شدم ز آن یگانه معبود
سخن بی‌جا راندم در این سرخیِ کبود
سوزاندم آن آشیانه‌های امید
پاگرفته در میان غنچه‌های رنگین
بازایستادم، سپیده‌دم را فرو کشیدم
با چشمانی بی‌سو، بر پیکرش خروشیدم
ندیدم چه‌ها شد با آن عشق خدایی
لمسش نکردم، آن غبار طلایی
بسوزد آن امیدِ نهان
چه ساختم از خیالِ بی‌پایان
ز جا برخاستم، درِ حکمت گشودم
ناگاه، پلکِ بی‌رغبتم را گشودم
ز آنچه گفتی، ماندم در شگفتی
آشفته شدم از سخنِ ناگفتنی:
بیهوده نماند آن‌که دارد نیک‌سرشتی

شعر سپید عاشقانه آشیانه های...

آشیانه های سوخته