معنی سلیح

[ سَ ] (از ع، اِ) سلاح و ساز جنگ. (ناظم الاطباء).[ سِ ] (ع، اِ) سلحشور است که مستعد قتال و جدال و شخص سلاح بسته و مقدمةالجیش باشد. (برهان) (ناظم الاطباء). || اماله سلاح. (آنندراج) (غیاث). عربی ممال سلاح به معنی ابزار جنگ است. (حاشیهٔ برهان قاطع چ معین). آلت جنگ : خروشان و کفک افکنان و سلیحش همه ماردی گشته و خنگش اشقر.خسروی. که هر کو سلحیش بدشمن دهد همی خویشتن را بکشتن دهد.فردوسی. سلیح برادر بپوشید زن نشست از بر بارهٔ گام زن.فردوسی. سلیح و لشکر و پیلش جدا کرد غرضها بود سلطان را در این کار.فرخی. همی شدند و همی ریخت آن سپاه سلیح چنانکه وقت خزان برگ ریزد از اشجار. فرخی. حذرت باید کردن همیشه زین دو سلیح که تن ز فرج و گلو در بسوی سر دارد. ناصرخسرو. همی تاخت هر کس در آن جنگ و شور یکی زی سلیح و یکی زی ستور.اسدی. بهر صد سواری درفشی دگر دگرگونه ساز و سلیح و سپر.اسدی. تا دشمن تو سلیح پوشد شمشیر تو به که بازکوشد.نظامی. به یک گز مقنعه تا چند کوشم سلیح مردمی تا چند پوشم؟نظامی.