معنی یاریگر

[ گَ ] (ص مرکب) (مرکب از یاری + ادات فاعلی «گر») مددکار. (از آنندراج). ممد و معاون. (آنندراج ذیل یارمند). عون. عوین. رافد. (منتهی الارب). مساعد. کمک کننده. یارمند: گفت [ کیومرث ] مرا یاریگر خدای بسنده است. (ترجمهٔ طبری). جاودان شاد زیاد و به همه کام رساد پشت و یاریگر او باد همیشه یزدان.فرخی. بهر مرادی فرمانبر تو باد فلک بهر هوایی یاریگر تو باد اله.فرخی. قصد دبران نیست سوی نیستی او یاریگر او دان به حقیقت دبران را. ناصرخسرو. ز رای تست خرد را دلیل و یاریگر ز دست تست سخا را مثال و دستگزار. مسعودسعد. همیشه تیغ تو یاریگر است نصرت را که هست نصرت با تیغ تیز تو همزاد. مسعودسعد. یاریگری تو خلق جهان را به امن و عدل ایزد به هر چه خواهی یاریگر توباد. مسعودسعد. زمانه و ملکت رهنمای و یاریگر خدایگان و خدای از تو راضی و خشنود. مسعودسعد. در این گیتی برادر بادت اندر ملک یاریگر در آن گیتی به روز حشر خواهشگر پدر بادت. معزی. علاءالدین حسین بن الحسینم اجل یاریگر نوک سنانم. حسین بن حسین غوری ملک الجبال علاءالدین. یاریگر او شدند یارانش گشتند مطیع دوستدارانش.نظامی. جهانی بدین خوبی آراستی برون ز آنکه یاریگری خواستی.نظامی. به چندین رقیبان یاریگرش گشاده شدی آن گره بردرش.نظامی. ندید از مدارای هیچ اختری در آزرم هیلاج یاریگری.نظامی. به هر ناحیت کرد موکب روان که یاریگرش بود بخت جوان.نظامی. ولیکن ترا بخت یاریگر است زمینت رهی و آسمان چاکراست.نظامی. آن فرشتگان در عالم غیب مر عقلا [ را ] یاریگرند و مؤمنان را در عالم مشاهده یاریگرند و آن شیاطین در عالم غیب مر نفس را یاریگرند و کافران را در عالم عین و مشاهده یاریگرند. (کتاب المعارف). || فیروزمند و شادمند. (آنندراج).