معنی کوفه

[ فَ ] (اِخ) شهر اکبر عراق که قبةالاسلام و دار هجرت مسلمانان است و سعدبن ابی وقاص آنجا را بنا کرد. (از منتهی الارب). نام شهری در عراق عرب در کنار رود فرات که در زمان خلیفهٔ دویم رضی اللََّه عنه بنا شده بود. (ناظم الاطباء). نام ناحیهٔ کوفه به زمان ساسانیان سورستان بوده است. (بلاذری، یادداشت به خط مرحوم دهخدا). بر لب رود فرات نهاده بنای وی سعدبن ابی وقاص کرده است و روضهٔ امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب کرم اللََّه وجهه آنجاست. (حدود العالم چ دانشگاه ص ۱۵۴). شهر معروفی است در خاک بابل از سواد عراق و گروهی آن را خداالعذراء گویند و به جهت مستدیر بودنش و یا به جهت اجتماع مردم در آن، کوفه نامیده اند. در وجه تسمیهٔ کوفه چیزهایی دیگر نیز گفته اند. طول آن ۵/۶۹ درجه و عرضش ۳۱ و یک سوم درجه و در اقلیم سوم واقع است. (از معجم البلدان). بنای کوفه چند ماه پس از بصره به دست سعدبن ابی وقاص صورت گرفت. و در علت بنای آن چنین گفته اند که سعد پس از فتح عراق و غلبه بر ایرانیان در مداین فرودآمد و چند تن را به مدینه فرستاد تا مژدهٔ فتح را به عمر برسانند. عمر فرستادگان سعد را زرد و نزار دید و از ایشان سبب این تغییر حال را پرسید، گفتند: بدی آب و هوای شهرها رنگ ما را دگرگون ساخته. عمر دستور داد سرزمینی را برای اقامت مسلمانان در نظر بگیرند که با مزاج آنان سازگار باشد. سعد زمینی را در کنار فرات و در نزدیکی حیره انتخاب کرد و در آغاز مانند بصره خانه ها را با نی ساخت، اما چون پس از چندی آتش درگرفت و سوخت با اجازهٔ عمر خانه ها را از خشت ساختند. کوفه در نزد شیعه مقامی ارجمند دارد، زیرا که حضرت علی (ع) آنجا را مرکز خلافت خود قرار داد و در همانجا کشته شد. (از تاریخ تمدن جرجی زیدان ج ۲ ص ۱۸۷). شهری است در عراق و در جانب راست نهر کوفه (یکی از شعبه های فرات) و در ۱۰هزارگزی شرق نجف واقع است و ۲۱۸۸۰ تن سکنه دارد. شهر تاریخی مهمی است و آنجا را سعدبن ابی وقاص به سال ۶۳۸ م. بنا کرد. مقر خلافت علی بن ابی طالب (ع) بود و هم در مسجد مشهور آنجا به قتل رسید. خط کوفی بدانجا منسوب است و در زمان امویان و عباسیان مدارس فقهی و لغوی کوفه رقیب بصره بود. (از الموسوعة العربیة). قبر مسلم بن عقیل و عاتکه و سکینه بنت الحسین و مسجد امیرالمؤمنین که مقتل آن حضرت است در آنجاست و گویند تنور پیرزن که طوفان نوح از آن آغازید نیز بدانجا باشد و گور ابن ملجم و قبر مختاربن ابی عبید نیز در کوفه است. کوفه را به زمان عمربن الخطاب در نزدیکی حیره به جای مداین پی افکندند و لقب آن خدالعذراء بوده است. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا): بها داد منذر چو بود ارزشان که در بیشهٔ کوفه بد مرزشان. فردوسی (شاهنامه چ دبیرسیاقی ج ۴ ص ۱۸۱۳). زآن بوحنیفه مرتبت و شافعی بیان چون مصر و کوفه بود نشابور ز احترام. خاقانی. کوس چون مار شده حلقه و کوبند سرش بانگ آن کوفتن از کوفه به صنعا شنوند. خاقانی. با وجود چنین دو حجت شرع ری و خوی کوفه دان و مصر شمار. خاقانی. پیاده ای سر و پا برهنه با کاروان حجاز از کوفه بدرآمد و همراه ما شد. (گلستان سعدی). رجوع به معجم البلدان شود.