معنی کمال‌آباد

[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان ریوند است که در بخش حومهٔ شهرستان نیشابور واقع است و ۱۵۸ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان حومهٔ بخش مرکزی شهرستان قزوین است و ۳۰۷ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱). نام محلی است کنار جادهٔ طهران و قزوین میان حصارک و علی سلطانی. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان بیزکی است که در بخش حومهٔ وارداک شهرستان مشهد واقع است و ۱۳۰ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان حومهٔ خاوری شهرستان رفسنجان است و ۱۵۰۰ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان حومهٔ بخش مشیز است که در شهرستان سیرجان واقع است و ۳۵۰ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان ده بالاست که در بخش خاش شهرستان زاهدان واقع است و ۱۵۰ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان نوق است که در شهرستان رفسنجان واقع است و ۱۰۱ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان حومهٔ بخش مرکزی شهرستان قزوین است و ۳۰۷ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان حومهٔ بخش سروستان است که در شهرستان شیراز واقع است و ۲۳۰ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۷).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان توابع ارسنجان بخش زرقان است که در شهرستان شیراز واقع است و ۲۸۰ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۷).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان حومهٔ بخش مرکزی شهرستان فیروزآباد است و ۱۲۵ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۷).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان جرقویه است که در بخش حومهٔ شهرستان شهرضا واقع است و ۱۱۷۲ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱۰).[ کَ ] (اِخ) دهی از بخش حومهٔ شهرستان نایین است و ۳۴۳ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱۰).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان بیلوار است که در بخش مرکزی شهرستان کرمانشاهان واقع است و ۱۸۰ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۵).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان اسفندآباد است که در بخش قروهٔ شهرستان سنندج واقع است و ۱۵۵ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۵).[ کَ ] (اِخ) دهی از دهستان نیر است که در بخش مرکزی شهرستان اردبیل واقع است و ۶۷۲ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۴).