معنی کامگار شدن

[ شُ دَ ] (مص مرکب) پیروزی یافتن. به مقصود و آرزو رسیدن. نایل آمدن. کامیاب و مقضی المرام گشتن. غلبه یافتن. چیره شدن بر کسی : بر آن لشکر آنگه شود کامگار که بگشاید از بند اسفندیار.فردوسی. شوی بر تن خویش بر کامگار دلت شاد گردد چو خرم بهار.فردوسی. فریدون چو شد بر جهان کامگار ندانست جز خویشتن شهریار.فردوسی. ببخشد گنه چون شود کامگار نباشد سرش تیز و نابردبار.فردوسی. رنج نادیده کامگار شدند هر یکی بر یکی به نیک اختر.فرخی. چو بر دشمنان شاه شد کامگار شد از فرخی کار او چون نگار. نظامی (از آنندراج). فرق ترا درخورد، افسر سلطانیت گرچه بدین مرتبه، غیر تو شد کامگار. خاقانی. و رجوع به کامگار و کامگار گشتن شود.