معنی کاغ‌کاغ

(اِ صوت) بانگ و آواز کلاغ را گویند. (برهان) (غیاث اللغة). بانگ و مشغلهٔ کلاغ. (حاشیهٔ فرهنگ اسدی نسخهٔ نخجوانی) (اوبهی). بانگ کلاغ. (جهانگیری) (ناظم الاطباء). نعیب. قارقار: ای گرفته کاغ کاغ از خشم ما همچون کلاغ کوه و بیشه جای کرده چون کلاغ و کاغ کاغ. عسجدی. شد ز لون مختلف چون خانهٔ صباغ باغ زاغ بیرون شد ز باغ و ماند اندر کاغ کاغ. برهان الدین بزاز (از جهانگیری). کاغ کاغ و نعرهٔ زاغ سیاه دائماً باشد بدنیا عُمرخواه. مولوی (مثنوی ج ۵ ص ۱۵۰). || آواز زاغ. (جهانگیری) (برهان) (آنندراج). || حکایت صوت مرغابی و امثال آن. رجوع به کاغ شود.