معنی پیسی

[ ] (ص نسبی) منسوب به پیس. || (حامص) پیس بودن. || (اِ) بیماریی که بر اثر آن لکه های سپید در بدن پدید آید و آن را خلنگ و ابلق و خالدار کند. برص. بهق. وضح. (منتهی الارب): ریشش رداء ثعلب ریزیده جای جای چون یوز گشته از ره پیسی، نه از شکار. سوزنی. بر جای موی ریخته پیسی شده پدید وز آب غازه کرده چو گلبرگ کامکار. سوزنی. سوء؛ پیسی اندام از فساد مزاج. (منتهی الارب). || در بیت ذیل از ناصرخسرو، کلمهٔ پیسی مرادف خیانت آمده است : یکی سخنت بپرسم به رمز بی تلبیس که آن برون برد از دل خیانت و پیسی. (مرحوم دهخدا در حواشی دیوان ناصرخسرو ص ۶۸۶ نوشته اند ظ: خباثت و لبسی).(حامص) منسوب به پیس ترکی به معنی بد. معاملهٔ سوء. رفتار سخت بد: ای آنکه صفات تو بود تابع ذات بر پیسی تو گواه... است صفات.باقر کاشی. - پیسی بسر کسی آوردن؛ یا پیسی بسر کسی درآوردن؛ نهایت او را رنج و عذاب دادن و بیشتر بگفتارهای زشت. با او رفتاری سخت خشن کردن. آزار رساندن وی را: پیسیی سر او آورده که مگو و مپرس؛ رفتاری سخت زشت و ناهنجار با او کرده چنانکه بگفتن نیاید. پیسیی بر سرش آوردم که اگر بالای ماست بگذاری سگ نمیخورد؛ یعنی بلایی عظیم بر سرش آوردم و سخت خفیف کردمش. (از آنندراج).