معنی پنداری

[ پِ ] (ق) گوئی. گوئیا. گویا. همانا. مانا. ظاهراً. گمان بری : از آب جوی هر ساعت همی بوی گلاب آید درو شسته ست پنداری نگار من رخ گلگون. (منسوب به رودکی). سیاوخش است پنداری میان شهر و کوی اندر فریدون است پنداری به زیر درع و خوی اندر. دقیقی. یکی حال از گذشته دی یکی از نامده فردا همی گویند و پنداری که وخشورند یا کندا. دقیقی. جوانی زود پنداری بخواهد کرد بدرودم بخواهم سوختن آخر که هم اینجای پر هورم. کسائی. گر به بیغاله از کدو فکنی هست پنداری آتش اندر آب.عنصری. وز دژم روی ابر پنداری کاسمان آسمانه ایست خدنگ.فرخی. فاخته وقت سحرگاه کند مشغله ای گوئی از یارک بدمهر است او را گله ای کرده پنداری گرد تله ای هروله ای تا در افتاده بحلقش در مشکین تله ای. منوچهری. پنداری تبخالهٔ خردک بدمیده است بر گرد عقیق دو لب دلبر عیار.منوچهری. خاک پنداری بماه و مشتری آبستن است مرغ پنداری که هست اندر گلستان شیرخوار. منوچهری. عروسانند پنداری بگرد مرز پوشیده همه کفها بساغرها همه سرها به افسرها. منوچهری. زمین محراب داود است از بس سبزه پنداری گشاده مرغکان بر شاخ چون داود حنجرها. منوچهری. راست پنداری بلورین جامهای چینیان برسر تصویر زنگاری که بندند آینه [ کذا ]. منوچهری. شاه نگاه کرد و آن همای را بدید با جماعت گفت پنداری این همان است که ما او را از دست آن مار برهانیدیم. (نوروزنامه). تا دل من آس شد در آسیای عشق او هست پنداری غبار آسیا بر سر مرا.معزی. || (ص نسبی) معجب. || خیالی. وهمی. تصوری.