معنی وطاء
6 بازدید
[ وِ ] (ع مص) مواطاة، به معنی موافقت کردن. (منتهی الارب) (غیاث اللغات) (آنندراج) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). و قرائت شده است این آیهٔ قرآن : {/Bهِیَ أَشَدُّ وَطْئاً؛۴-۶۷۳:۶/} بمد، یعنی اشد مواطاتاً، و هی المؤاتاة ای مواتاة السمع و البصر ایاه. (منتهی الارب). || تکرار قوافی کردن در شعر به لفظ و معنی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || (اِ) جامه که بر هودج و غیر آن بیندازند. (آنندراج) (غیاث اللغات). || گستردنی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || مهد گسترده. خلاف غطاء. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به وَطاء شود.[ وَ ] (ع اِ) زمین پست میان زمین بلند. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || (به کسر و فتح اول) گستردنی و مهد گسترده شده. خلاف غطاء. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جامه ای که بر هودج و غیر آن اندازند. (غیاث اللغات). رجوع به وطا شود.
کلمات هم‌قافیه با «وطاء»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «اء» برای سرودن شعر