معنی وصیت

[ وَ صی یَ ] (ع اِ) وصیة. اندرز. (مهذب الاسماء). اندرز و نصیحت. اندرز و پند و نصیحت و سفارش. (ناظم الاطباء): من وصیت به وفا میکنمت گرچه امروز وفا در عدم است.خاقانی. تکلف برِ مرد درویش نیست وصیت همین یک سخن بیش نیست. سعدی. وصیت همین است جان برادر که اوقات ضایع مکن تا توانی.سعدی. و رجوع به وصیة شود. || اسم است ایصاء را. (اقرب الموارد). اندرز کردن عازم سفر یا شخص قریب الموت دوست خود را که بعدِ من چنین و چنان باید کرد. (غیاث اللغات). استنابه در تصرف بعد از مرگ، یعنی همانطور که وکیل از جانب موکل نیابت دارد که پاره ای تصرفات بنماید [ البته در زمان حیات موکل ] موصی له یا وصی هم نیابت دارد که از جانب موصی پاره ای تصرفات بنماید، نهایت آنکه این نیابت برای بعد از مرگ است. (از فرهنگ حقوقی). ج، وصایا. (اقرب الموارد): ور منکری وصیت او را به جهل خویش پس خود پس از رسول بباید همی سفیر. ناصرخسرو. و رجوع به وصیة شود. || موصی ََبه. (اقرب الموارد). چیزی که به کسی وصیت شده است. گویند: این وصیت فلان است؛ یعنی موصی به اوست. (از اقرب الموارد). آنچه بدان وصیت کنند. (منتهی الارب). رجوع به وصیة شود.