معنی ورب

[ وَ ] (ع اِ) خانهٔ جانوران وحشی در زیر زمین. (ناظم الاطباء). خانهٔ وحش از زمین. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از آنندراج). || گلهٔ ستوران دشتی. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). || فضای مابین دو استخوان دنده. (از ناظم الاطباء). مابین دو استخوان پهلو. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج). || عضو. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). وِرب. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). اندام. (ناظم الاطباء). || مابین دو انگشت سبابه و ابهام. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج). فرجهٔ میان انگشت سبابه و شست. (ناظم الاطباء). || کون. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). اِست. (از اقرب الموارد) (آنندراج). || دهانهٔ سوراخ موش. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). ج، اوراب. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج).[ وَ رَ ] (ع مص) تباه شدن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). تباه شدن رگ. (تاج المصادر بیهقی). تباه و فاسد شدن رگ. || فروهشته گردیدن ابر. (ناظم الاطباء).[ وِ ] (ع اِ) لغتی است در ارب به معنی عضو. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (آنندراج). || زیرکی. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || مکر. || بدی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ج، اوراب. (ناظم الاطباء).[ وَ رِ ] (ع ص) تباه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد): عرق ورب. (منتهی الارب) (آنندراج)؛ رگ تباه و فاسد شده. (ناظم الاطباء). || ابر فروهشته. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج).