معنی نکویی

[ نِ ] (حامص) نکو بودن. نیکویی. خوبی : رای ملک خویش کن شاها که نیست ملک را بی تو نکویی و براه.بوالمثل. رجوع به نکو شود. || زیبائی. حسن. خوشگلی. جمال. خوبروئی : چو رویش به خوبی گل تازه نیست نکوییش را حد و اندازه نیست. شمسی (یوسف و زلیخا). تو گفتی تا قیامت زشت رویی بر او ختم است و بر یوسف نکویی.سعدی. اگر پارسا باشد و خوش سخن نظر در نکویی و زشتی مکن.سعدی. || نیکی. نیکویی. خیر. بِرّ. احسان. کار خوب : نکویی به هرجا چو آید به کار نکویی کن و از بدی شرم دار.فردوسی. کسی کو با تو نیکی کرد یک بار همیشه آن نکویی یاد می دار.ناصرخسرو.