معنی نسوی

[ نِ سْ وی ی ] (ع ص نسبی) زنانه. (ناظم الاطباء). منسوب به نسْوة است. (از اقرب الموارد) (از المنجد).[ نُ سْ وی ی ] (ع ص نسبی) منسوب به نُسْوة. (از المنجد). زنانه. نِسْوی.[ نَ سَ ] (ص نسبی) نسائی. (از سمعانی). منسوب به نسا. اهل نسا. از مردم نسا.[ نَ سَ ] (اِخ) حسن بن سفیان. رجوع به حسن بن سفیان نسوی شود.[ نِ سِ ] (اِخ) شجاعی نسوی. به روایت نظامی عروضی از شاعران عهد سلجوقی و از ندیمان طغانشاه بن الب ارسلان است .[ نَ سَ ] (اِخ) محمدبن احمدبن علی بن محمد، ملقب به نورالدین. منشی مخصوص سلطان جلال الدین منکبرنی و مصنف کتاب سیرة جلال الدین است. وی در نیمهٔ اول قرن هفتم می زیست. ابتدا از ملازمان ولاة محلی شهر نسا [ در خراسان ] بود، و به سال ۶۲۱ هـ . ق. از طرف والی نسا به دربار سلطان جلال الدین آمد و در ری به خدمت وی رسید و اندکی بعد به منصب کتابت انشای سلطان نایل گشت و تا آخر عمر سلطان جلال الدین [ سال ۶۲۸ ] با وی بود. پس از مرگ مخدوم و تحمل سالی بی سروسامانی، به سال ۶۲۹ در میافارقین اقامت گزید و در همانجا به تصنیف کتاب نفثةالمصدور به زبان فارسی در شرح مصائب زندگی خویش پرداخت و در سال ۶۳۹ کتابی دیگر در سرگذشت سلطان جلال الدین به زبان عربی و به نام سیرة جلال الدین منکبرنی پرداخت، که اکنون از معتبرترین منابع تاریخی اواخر عهد خوارزمشاهیان و دوران استیلای تاتار به شمار است. از اواخر عمر نسوی اطلاع روشنی در دست نیست. (از تاریخ مغول تألیف اقبال ص ۴۸۱). و نیز رجوع به معجم المطبوعات ستون ۱۸۵۵ و شدّالازار چ قزوینی حاشیهٔ ص ۲۵۵ و ۵۴۹ شود.