معنی نزاکت

[ نَ / نِ کَ ] (اِمص) نزاکة. مصدر جعلی فارسیان متعرب است که از مادهٔ نازک تراشیده اند و عبارت است از اظهار نازک مزاجی خود به قبول کاری به سماجت و ابرام دیگران و با لفظ کردن و کشیدن و گذشتن مستعمل است. (از آنندراج). فارسیان اشتقاق این لفظ از لفظ نازک به طور عربی کرده اند و حال اینکه فارسی است و در عربی هیچ اصلی ندارد. (غیاث اللغات). - نزاکت کردن؛ اظهار نازک مزاجی خود کردن. (آنندراج) (غیاث اللغات). || نازکی. لطافت. (فرهنگ نظام) (ناظم الاطباء). ظرافت. زیبائی. (ناظم الاطباء): از نزاکت رنگ گر بر چهرهٔ گل بشکند خار از بی طاقتی در چشم بلبل بشکند. صائب. || سلیقه. (فرهنگ نظام). || نرمی. ملاست. ملایمت. آهستگی. مبادی آدابی. (ناظم الاطباء). - بانزاکت؛ مبادی آداب. ظریف. (ناظم الاطباء). - بی نزاکت؛ بی ظرافت. بی ادب. بداخلاق. بی زینت. ناآراسته. ناپاک. کثیف. (ناظم الاطباء).