معنی ناکاردیده

[ دی دَ / دِ ] (ن مف مرکب) بی تجربه. ناآزموده. بی وقوف. بی قابلیت. بی هنر در کار. (از ناظم الاطباء). ناشی. نادان. نامجرب : همی راند ناکاردیده جوان بدینگونه تا بر پل نهروان.فردوسی. چو بشنید ناکاردیده جوان دلش گشت پردرد و تیره روان.فردوسی. نخواهی که ضایع شود روزگار به ناکاردیده مفرمای کار.سعدی. || تازه سال. جوان کم تجربه. تازه کار: ز ترکان هر آن کس که بد پیش رو ز ناکاردیده سواران نو.فردوسی. جوانی است ناکاردیده ولیکن ز بس بخردی آگهی کاردانی.فرخی. || به کار نرفته. کارناکرده. غیرمستعمل. نامستعمل. که مورد استعمال واقع نشده است. که هنوز به کار برده نشده است : همان جامهٔ پاک زربفت پنج ببارید ناکاردیده ز گنج.فردوسی. || فرومایه. (ناظم الاطباء). دشنام گونه ای است : بدان شخّ بی نم کجا خون اوی [ خون سیاوش را ] فروریخت ناکاردیده گروی.فردوسی.