معنی نازپرورد

[ پَ وَ ] (ن مف مرکب) کسی که به ناز و نعمت بزرگ شده باشد. نازپرورده. (فرهنگ نظام). نازپرور. نازک طبع. نازک مزاج که تحمل سختی و شدت ندارد. که در ناز و نعمت پرورش یافته و زیسته است : کای خواجهٔ خوب نازپرورد ره پرخطر است باز پس گرد.نظامی. وآن ساده سرین نازپرورد دانی که بزخم نیست درخورد.نظامی. نازپرورد بکر طبع مرا گم مکن با حجاب بازفرست.خاقانی. نازت بکشم که نازک اندامی بارت ببرم که نازپروردی.سعدی. ببخشای بر نالهٔ عندلیب الا ای گل نازپرورد من.سعدی. بهار میوه چو نوروز نازپرورد است که تا بلوغ دهان برنگیرد از پستان.سعدی. نازپرورد تنعم نبرد راه به دوست عاشقی شیوهٔ رندان بلاکش باشد.حافظ. دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود نازپرورد وصال است مجو آزارش.حافظ. چه بار است بر جان پردرد من که خون شد دل نازپرورد من. نزاری قهستانی. نازپرورد هوا با نفس نتواند غزا زن که باشد لایق معجر چه مرد مغفر است؟ جامی.