معنی ناتلی

[ تِ ] (اِخ) محمدبن احمد ناتلی. محدث است. (منتهی الارب).[ تِ ] (ص نسبی) منسوب است به ناتل از بلاد نواحی آمل طبرستان. (الانساب سمعانی).[ تِ ] (اِخ) ابوعبدابراهیم بن حسین الناتلی از مشاهیر رجال قرن چهارم شاگرد ابوالفرج بن الطیب و استاد ابوعلی سینا بود که در منطق و ادبیات دست داشت... ناتلی کتابی در کمیت عمر طبیعی نیز نوشت. وی در اواخر قرن چهارم شهرت داشت و بعد از آن خبری از او در دست نیست. (علوم عقلی در اسلام ص ۲۰۶). مردی حکیم بود و شیخ الرئیس ابوعلی سینا نزد او قواعد منطق را تلمذ کرد. صاحب تتمهٔ صوان الحکمة از قول ابن سینا آرد: از او قوانین منطق را فرا گرفتم و به مسائل و غوامضی برخوردم که ناتلی را به تعجب افکند. (تتمهٔ صوان الحکمه ص ۲۲). و نیز مؤلف همین کتاب آرد: از ناتلی رسالهٔ لطیفی دیدم در «وجود و شرح اسمه» و این رساله میرساند که وی در این فن متبحر بوده و بغایت قصوای علم الهیات رسیده بوده است و نیز رسالهٔ دیگری از او دیدم در «علم اکسیر» که ابوعلی جز در کتاب مقتضیات سبعه از آن نامی نبرده است. (تتمهٔ صوان الحکمه ص ۲۲).