معنی میهن
[ هَ ] (اِ) وطن و مسکن و مقام و زادبوم و بنگاه و آرامگاه. (ناظم الاطباء). خانمان و وطن و زادبود. (از لغت فرس اسدی). جای آرام و بنگاه و زادبوم. زادبوم. (انجمن آرا) (آنندراج) (برهان). جای آرام و خان مان و زادبود. (فرهنگ اوبهی): اگر دورم از میهن و جای خویش مرا یار ایزد به هر کار بیش.فردوسی. || خانه. (انجمن آرا) (آنندراج). خانه را گویند. (فرهنگ جهانگیری): ز بهر یکی یار گم بوده را برانداختم میهن و دوده را.فردوسی. که شاه جهان است مهمان تو بدین بینوا میهن و مان تو.فردوسی. که چون او بدین جای مهمان رسد بدین بینوا میهن و مان رسد.فردوسی. چو آمد بر میهن و خان خویش ببردش به صد لاله مهمان خویش.اسدی. || سامان. (ناظم الاطباء). || خویش. (لغتنامهٔ اسدی). زن و فرزند و قوم و خویش و طایفه و قبیله. (ناظم الاطباء). زن و فرزند و قوم و قبیله و خان و مان. (برهان). قبیله. (انجمن آرا) (آنندراج). اهل بیت بود. (لغت فرس اسدی): بگریند مر دوده و میهنم که بی سر ببینند خسته تنم.عنصری. || ارث و میراث و مال موروثی. (ناظم الاطباء). || کره و مسکه. || شیر گوسپند. (ناظم الاطباء) (برهان) (آنندراج). || (ص) خوش خوی. (برهان) (ناظم الاطباء).
کلمات همقافیه با «میهن»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «هن» برای سرودن شعر