معنی منیر

[ مُ نَ یْ یَ ] (ع ص) جامهٔ دوپوده. یقال: ثوب منیر؛ ای منسوج علی نیرین. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء) (آنندراج): تا درکشد ابری که ز بلغار درآمد کرباس منیر به سر کوه دماوند. امیر معزی (دیوان ص ۱۸۰). - منیر رازی؛ نوعی پارچهٔ دوپوده از ری : و اما فی الخریف فالمنیر رازی و ملحم المروزی. (غرر اخبار ملوک الفرس ص ۷۱۰). || پوست گنده و سطبر. (آنندراج). پوست ستبر گنده. (ناظم الاطباء). جلد غلیظ. (از اقرب الموارد).[ مُ ] (ع ص) روشن و روشن کننده. (آنندراج). روشن و تابان و درخشان. (ناظم الاطباء). روشن. (مهذب الأسماء): {/B... وَ مِنَ اَلنََّاسِ مَنْ یُجََادِلُ فِی اَللََّهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَ لاََ هُدیً وَ لاََ کِتََابٍ مُنِیرٍ. ۲۲-۳۷۳۱:۲۰/}(قرآن ۳۱/۲۰). {/Bوَ إِنْ یُکَذِّبُوکَ فَقَدْ کَذَّبَ اَلَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ جََاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَیِّنََاتِ وَ بِالزُّبُرِ وَ بِالْکِتََابِ اَلْمُنِیرِ. ۱-۱۶۳۵:۲۵/}(قرآن ۳۵/۲۵). ماه منیر صورت ماه درفش تست روز سپید سایهٔ چتر بنفش تست.فرخی. نوروز فرخ آمد و نغز آمد و هژیر. با طالع سعادت و با کوکب منیر.منوچهری. به است قامت و دیدار آن بت کشمیر یکی ز سرو بلند و یکی ز بدر منیر. مسعودسعد. پسرا زلف چو زنجیر تو دام دل ماست که برآویخته دام از طرف بدر منیر.سوزنی. پیشکار ضمیر و رای تواند جرم مهر مضی ء و ماه منیر.سوزنی. بخوبی شد این یک چو بدر منیر چو شمس آن به روشندلی بی نظیر.نظامی. و گر بر وی نشستن ناگزیر است نه شب زیباتر از بدر منیر است.نظامی. عروس خاک اگر بدر منیر است به دست باد کن امرش که پیر است.نظامی. فتنه ام بر زلف و بالای تو ای بدر منیر قامت است آن یا قیامت عنبر است آن یا عبیر. سعدی. تو آفتاب منیر و دیگران انجم تو روح پاکی و ابنای روزگار اجسام. سعدی. نه خود اندر جهان نظیر تو نیست که قمر چون رخ منیر تو نیست.سعدی. تن سپید و دل سیاهستش بگیر در عوض ده، تن سیاه و دل منیر. مولوی (مثنوی چ خاور ص ۳۶۷). || از نظر فیزیکی، جسمی را گویند که منبع نور باشد یعنی به خودی خود قابل رؤیت باشد.[ مُ ] (اِ) فُک ، خرس آبی. خرس دریایی. خوک بحری. (از دزی ج ۱ ص ۷).[ مُ ] (اِخ) مولدش دارالسلطنهٔ لاهور است و خلف الصدق ملا عبدالحمید ملتانی بود. اما در عین شباب سرپنجهٔ اجل بازوی امیدش برتافت. مثنویات و نثرهای رنگین وی مشهور است. از غزلیات اوست: پیش از کرشمهٔ تو ستم در جهان نبود تا آن نبود عربدهٔ آسمان نبود آمد به خواب خویش و گرفتار خویش شد یا خویش هم ز فتنه گری مهربان نبود از موج گریه پردهٔ چشمم ز هم گسیخت گویی نصیب کشتی من بادبان نبود روزی که دل به زلف توام بود آشنا چون شانه جز حدیث شبم بر زبان نبود. (مرآةالخیال ص ۱۱۹).