معنی منگو تیمور

[ مُ تَ ] (اِخ) پسر هلاکو و اولجای خاتون و برادر اباقا که ۲۵ روز پیش از مرگ برادرش اباقاخان درگذشت و به مقام سلطنت ایلخانی نرسید. رجوع به تاریخ مغول اقبال ص ۲۱۸ و ۲۲۱ و حبیب السیر چ خیام ج ۲ و ۳ شود.[ مُ تَ ] (اِخ) از خاندان باتو و پسر برکای خان، پادشاه خانات قبچاق (۶۶۴ هـ . ق.). او مانند پدر آئین اسلام داشت و با الملک الظاهر بیبرس برای جدال و برانداختن اباقاخان همدست شد. طرح اتحاد آنان به خاطر دوستی دیرینه ای بود که ایلخانان با عیسویان صلیبی و ارامنه و امپراتور روم شرقی داشتند. رجوع به تاریخ مغول اقبال چ ۲ ص ۲۱۱ و تاریخ طبقات سلاطین اسلام ص ۲۰۴ شود.[ مُ تَ ] (اِخ) یکی از غلامان ملک منصور لاچین سقلابی است که در سال ۶۹۷ هـ . ق. به نیابت سلطنت ملک منصور سلطان مصر رسید و در سال ۶۹۸ او و ملک منصور به دست غلامان خود کشته شدند. رجوع به تاریخ مغول اقبال صص ۲۶۹-۲۷۱ شود.[ مُ تَ ] (اِخ) از ممالیک ملک اشرف صلاح الدین و از دلاوران بی همال بود و چون ملک ناصر دست از سلطنت مصر برداشت و به قلعهٔ کرک پناه برد منگو تیمور به ملک ناصر پیوست و به تقلید او دیگر غلامان نیز به ملک ناصر روی آوردند و ناصر بار دیگر به فرمانروائی مصر رسید (حدود سال ۷۱۰ هـ . ق.). رجوع به حبیب السیر چ خیام ج ۳ صص ۲۶۰-۲۶۳ شود.